Hoe leven we daarmee?

Rouwzorg Vlaanderen

Lang is het begrip ’dood’ een gevreesd, meestal verzwegen onderwerp geweest. Het taboe rond lezen en schrijven is nu – gelukkig – voor een groot deel opgeheven. Er zijn al zoveel boeken geschreven rond deze materie dat geen mens nog alles kan lezen. Toch is ‘dood’ in de ‘belevingswereld’ nog steeds taboe. De meeste mensen willen leven en geen dood. Men wil vreugde en geen verdriet. Wat ten diepste beroert, blijft voor velen moeilijk te verwoorden.

Wanneer een dierbare naaste sterft, komt de nabestaande vaak terecht in een moeilijke, verwarrende periode. Het is alsof grond onder de voeten wegzinkt en men door verdriet overmand alleen nog naar zichzelf en de overledene kan kijken. Ondertussen draait de wereld verder alsof er weinig of niets aan de hand is.

Heel dikwijls herhaalt zich hetzelfde scenario. Er is veel volk bij de uitvaart en ook de weken daarna. Het oprecht meeleven van vrienden en bekenden doet deugd. De nabestaande voelt zich door velen gedragen en gesteund om de eerste moeilijke tijd van afscheid en verlies door te geraken.

Na verloop van tijd begint echter het lange, vaak uitzichtloze rouwproces met heel diverse, voorheen ongekende emoties, terwijl de kring van meelevende mensen ondertussen kleiner is geworden of zelfs helemaal niet meer aan de orde is. De telefoon rinkelt minder, de deurbel lijkt stom. Weinigen uit de omgeving durven nog vragen of het wel gaat. Sommige nabestaanden worden wel blijvend omringd door een trouwe kring en getuigen dat zij daar enorm dankbaar voor zijn.
Toch blijft het een feit dat een overgrote meerderheid van nabestaanden zich emotioneel verwaarloosd voelt. Voor hun innerlijk gevecht om het verlies een plaats te geven,  is weinig ruimte en veel onmacht.

Op het werk moet men evenzeer vooruit, soms alsof er niets gebeurd is. Het leven gaat immers verder, de economie moet draaien.

Ondertussen hebben nabestaanden soms het gevoel dat het leven voor hen is stilgevallen en geen perspectief meer biedt. Ze voelen zich emotioneel alleen en verlaten. Heel vaak zouden ze graag hun verhaal nog eens willen vertellen, nog eens mogen zeggen hoeveel pijn het ‘gemis’ doet, hoe moeilijk de dagen kunnen zijn.