Kinderen

Vuur en vlam – Hoe kanker alles dooft behalve herinnering

Auteur: Geert de Kockere & An Domt

Illustrator: Tineke Van Hemeldonck

Nederlands – Hardcover

32 pagina’s | Manteau Jeugd | november 2011

Recensie gemaakt door Katrien.

De drakenman en de drakenvrouw vormen samen met hun twee drakenkinderen een gelukkig gezin. Het meest houden ze van vuur. “Vuur is leven en leven is vuur!”, beweren ze. Op zomeravonden, wanneer het donker is geworden, gaan ze naast elkaar op een rij staan. Dan spuwen ze vuur om het verst. Het wordt elke keer een heus vuurwerk, dat is pas leven! Op een avond kan de drakenvrouw geen vuur meer spuwen. Als ze probeert, stijgt er enkel wat rook op. De drakendokter vertelt dat er iets kwaads in haar buik zit, wat het vuur in haar laat uitgaan. Hij geeft haar iets vies, maar het zal haar helpen, ze zal weer vuur spuwen. De hele winter lang, maakt het medicijn haar vooral ziek. Haar gezin ondersteunt haar zo goed en zo kwaad als het kan, maar ze hebben het allemaal moeilijk. Maar na de winter gaat het beter. De drakenvrouw staat weer op en ze heeft zelfs weer een klein vuurtje. Om dat te vieren gaan ze samen naar Drakeneiland. Ze dromen er alvast van om in de zomer weer samen vuur te spuwen.

Maar dan komt het kwade terug en deze keer zit het overal in het lijf van de drakenvrouw. De drakendokter ziet het somber: met heel sterk medicijn heeft ze misschien een waterkansje… Elke dag wordt de drakenvrouw zwakker. De drakenman en kinderen moeten machteloos toezien, ze kunnen haar alleen maar blijven knuffelen. Samen vuurspuwen is nu een onvervulbare wens geworden. Soms lijkt het heel even wat beter te gaan en hierom zijn ze dan met z’n allen blij. Op een avond geeft de drakenvrouw aan dat ze echt niet meer verder kan. Haar man en kinderen zeggen haar met een laatste knuffel slaapwel en ze overlijdt. De tijd die volgt is verwarrend voor de drakenfamilie. Mama is niet meer fysiek bij hen, maar ze leeft nog zo mooi en intens in hun binnenste. Ze hebben zelfs het gevoel dat ze ooit op de één of andere manier weer samen vuur zullen spuwen. Wanneer het weer zomer wordt, staan papa en zijn kinderen buiten in het donker naast elkaar. Met een klein hartje beslissen ze om samen vuur te spuwen. Niet om het verst vandaag, maar om het allermooist. Op dat moment schiet er hoog aan hemel een vlam door het donker. Onmiddellijk begrijpen ze alle drie dat dit een boodschap van mama is. Sterker nog, mama wint, want haar vlam was supermooi. Vanaf dat moment beslissen ze om voortaan vuur altijd te spuwen om ter mooist.
De ondertitel van dit prachtige prentenboek is: “Hoe kanker alles dooft behalve de herinnering” Dit vat de boodschap eigenlijk heel mooi samen.

De bedoeling is enerzijds om aan jonge kinderen een idee te geven wat kanker in een gezin kan teweeg brengen. En anderzijds gaat de boodschap veel dieper dan de loutere beschrijving van het ziekteproces. Er worden handvatten aangereikt om de overleden mama toch aanwezig te houden in het gezin. Dierbare herinneringen worden beschouwd als een ontmoetingsplaats diep in jezelf waarnaar je telkens kan terugkeren, zo vaak als nodig, om degene die je mist, te zien. Bovendien wordt er ook aangemoedigd om voorzichtig de draad weer op te nemen. De familie draak durft weer vuur en vlam spuwen, maar tegelijkertijd houden ze de herinnering aan mama stevig vast.
Door het verhaal rond sprookjesfiguren, draken, op te bouwen, wordt er een zekere afstand gecreëerd ten opzichte van de inhoud. Net deze afstand maakt het mogelijk om op een serene manier met jonge kinderen over kanker te praten, zonder dat dit voor hen te bedreigend wordt. Bovendien zijn de prenten subliem. De lieve drakenkoppen in waterverftechniek tegen een ahtergrond van behangpapier in de meest kleurige dessins, zal kinderen zeker aanspreken. En heel subtiel wordt mama, naarmate haar ziekte vordert, steeds bleker groen geverfd.
Dit is het levensverhaal van An Dom. Helemaal achteraan vertelt ze wat meer over het verloop van haar ziekte, en over hoe ze tegen haar naderende dood aankijkt. Treffend is vooral hoeveel kracht ze nog heeft om dankbaar te zijn, voor alle steunfiguren rondom haar.
Wij kunnen haar alleen maar dankbaar zijn, voor wat ze ons in dit boek leert. Chapeau, An!
Vanaf 5 jaar.

Gepubliceerd op in Kinderboeken, Lectuur

Vader en dochter

Auteur: Michael Dudok De Wit

Nederlands – Hardcover

28 pagina’s | Leopold B.V. | mei 2002

Recensie gemaakt door Katrien.

 

Een vader en zijn jonge dochter fietsen samen door de polder. Boven aan de dijk stappen ze af, vader omhelst zijn dochter en met de eenvoudige woorden: “Dag vader” en “Dag kind” nemen ze afscheid. Het meisje tuurt vanop de dijk naar het water en ze ziet hoe haar vader in zijn roeibootje steeds dichter naar de horizon roeit. Ze blijft op die plaats tevergeefs wachten tot de zon ondergaat, maar haar vader keert niet terug. Seizoenen komen en gaan, steeds opnieuw en steeds opnieuw fietst het meisje naar dat plekje op de dijk waar ze haar vader aan de horizon zag verdwijnen. Maar haar vader komt niet terug. Het leven van het meisje ontvouwt zich verder. En dat leven is mild voor haar. We zien haar fietsen en plezier maken met vriendinnen, wat later fietst ze samen met haar man en nog later fietsen er ook twee kindjes mee. Het meisje wordt langzaam een oude vrouw. Ze heeft een gelukkig leven gehad, maar ze is met momenten de horizon blijven afspeuren naar haar vader. Nu is de tijd rijp om verder op zoek te gaan. Ze verlaat de dijk en loopt naar beneden. Het water heeft plaats gemaakt voor riet en zand. Bij een open plek vindt ze het roeibootje van haar vader, half bedolven onder het zand. De oude vrouw legt zich neer en dommelt in. Maar plots voelt ze dat er iets gebeurt. Ze staat op en begint steeds harder te lopen. Terwijl ze daar loopt, zien we de oude vrouw opnieuw veranderen in een jong meisje. Ze loopt recht in de uitnodigende armen van haar vader, die daar rustig staat te wachten, alsof hij nooit is weggeweest.

Dit poëtische prentenboek vertelt op een tedere, rustige manier over het rouwproces dat zich kan voltrekken wanneer je je vader verliest. Het ongeduldige en vaak pijnlijk wachten op zijn terugkomst wordt geleidelijk aan minder heftig. Je probeert iets te maken van het leven dat je gegeven werd en dat leven geeft vaak mooie dingen… Maar tussendoor blijft een dochter kijken naar de horizon, al was het maar om een kleine glimp van hem te zien. Dat verlangen naar en het gemis van vader blijft als een constante aanwezig en op kruispunten in het leven kan dat weer heel heftig naar boven komen. Mooi is ook het einde, de overtuiging dat je aan het einde van je eigen weg, de kans krijgt om je vader weer vast te pakken, op wat voor manier dan ook. De sobere prenten in sepia-tinten versterken de serene sfeer van het boek en verwijzen naar de broosheid van het leven.
Michael Dudok de Wit maakte het boek naar de animatiefilm father and daughter, waarvoor hij in 2001 terecht een Oscar in ontvangst mocht nemen. Deze prachtige kortfilm is als het ware de bewegende versie van het boek, maar zonder dat er één woord gesproken of geschreven wordt. Dat is ook niet nodig want de beelden spreken voor de volle honderd procent voor zichzelf.
Dit is een intens droevig, maar tegelijk ook een hoopgevend verhaal over de onvermijdelijke kringloop van het leven, met een krachtige boodschap.
Aan alle dochters, groot of klein wil ik het volgende zeggen: Er komt waarschijnlijk voor ons allemaal ooit een dag dat onze papa niet meer fysiek bij ons kan zijn, hoe lang we ook blijven wachten… Dan is het toch troostend om te weten dat het leven ook dan nog de moeite waard mag en kan zijn, dat hij zijn plaats in ons hart en hoofd sowieso voor altijd blijft houden. En op het einde van de reis, wacht hij op een of andere manier op ons, daar ben ik zeker van…
Vanaf 12 jaar

Gepubliceerd op in Kinderboeken, Lectuur

Water en zout

Auteur: Bettie Elias

Illustrator: Anne Westerduin

Nederlands – Hardcover

108 pagina’s | Clavis | 2006

Recensie gemaakt door Katrien.

 

’s Morgens brengt papa de zevenjarige Dries en zijn jongere zusje Leentje naar school. Een race tegen de tijd, herkenbaar voor de meeste jonge gezinnen. Na de school vertelt oom Jan hem dat papa overleden is, omgekomen bij een verkeersongeluk. Wat volgt is een ontroerend verhaal over rouwarbeid, het zwoegen en ploeteren om dit plotse overlijden te kunnen plaatsen, gezien door de ogen van een zevenjarig kind. Bettie Elias weet als geen ander de emotionele roetsjbaan in het hoofd van deze jongen te beschrijven.

Verschillende belangrijke aandachtspunten bij een dergelijk verwerkingsproces komen aan bod. Voor Dries is het belangrijk dat papa niet in een zwart pak opgebaard wordt, maar in zijn lievelingstrui en-broek, zoals hij papa kent. Ook wil hij zijn papa nog een laatste kus kunnen geven en terwijl hij dat doet wordt hij glashard geconfronteerd met het feit dat alle leven uit papa verdwenen is. De dagen na de uitvaart, voelt Dries zich verdoofd en de opgewekte vragen van zijn kleine zus irriteren hem. Bovendien herbegint het gewone leven terug voor Dries, Leentje, mama en opa, die nu veel bij hen is. En het is net dat gewone, dagelijkse ritme dat Dries vaak een schrijnende pijn, een intens gevoel van verlies bezorgt. Mama brengt hen nu naar school en dat kan Dries moeilijk accepteren, want dat was papa’s taak… Opa wil vanaf nu wel op zaterdag met hem naar de voetbalclub, maar hij wil niet meer gaan, want dat was een stukje van hem en zijn papa. Ondertussen slaagt hij er soms wel in om wat plezier te hebben met schoolvriendjes, maar achteraf voelt hij zich vaak schuldig over dat plezier zonder papa. Die verwarring en pijn resulteren in plotse woede-uitbarstingen en een gevoel van toenemende vervreemding tegenover mama, Leentje en opa.

Een belangrijke stap voorwaarts in Dries’ verwerkingsproces is het gesprek dat hij met opa heeft over oma’s overlijden toen Dries nog klein was. Opa vertelt dat hij oma nog heel erg mist, maar dat het verdriet en de pijn er niet meer zijn. Opa spreekt hier de wijze woorden: “Als je geen verdriet durft te hebben, gaat de pijn nooit weg…” Opa vertelt Dries hier ook heel duidelijk dat papa nooit meer zal terugkomen. Dit komt hard aan bij Dries, maar het zet tegelijkertijd ook iets in beweging. Op zijn verjaardagsfeestje kan hij zich voor het eerst echt leeghuilen in opa’s armen, omdat z’n papa er niet bij kan zijn. Vanaf dit moment kan hij af en toe over het gemis van papa praten en hem zo weer wat meer aanwezig stellen. Hij gaat voorzichtig terug naar de voetbalclub en zijn eerste doelpunt maakt hij voor zijn papa. Hoewel Dries’ pijn vaak nog hevig de kop op steekt, slaagt hij er soms in om ook de mooie herinneringen levend te houden.

Aan het eind van het verhaal gaat Dries met mama en Leentje op vakantie naar zee, waar ze vorig jaar nog met z’n vieren waren. Ze hebben intens verdriet, maar tegelijkertijd moeten ze weemoedig glimlachen om die kostbare vakantieherinneringen. Je krijgt als lezer het gevoel dat Dries nog een lange weg te gaan heeft en dat zal met vallen en opstaan zijn. Maar tegelijkertijd heeft hij ook al een enorm stuk afgelegd en op die weg heeft hij de vaardigheden ontdekt om zijn papa hier voor altijd zijn eigen plekje te geven.
Vanaf 9 jaar

Gepubliceerd op in Kinderboeken, Lectuur

Stilstaan

Auteur: Willy Schuyesmans

Nederlands – Hardcover

90 pagina’s | Davidsfonds | april 2011

Recensie gemaakt door Katrien.

De tienjarige Benjamin overlijdt plots aan een hartstilstand. Hij maakt zich los uit z’n lichaam en leeft verder in het land van Straks. In de dagen voorafgaand aan zijn begrafenis beleeft hij van dichtbij hoe zijn mama en papa, zijn zus Esther, opa, oom Arnout, klasgenoten en al wie hem lief was, proberen om te gaan met zijn dood. Op de dag van zijn begrafenis, leert Benjamin op het kerkhof de andere overledenen kennen die verblijven in het land van Straks. Al snel wordt hem duidelijk dat dit een “overgangsthuis” is, waar overledenen verblijven om hun naasten nog verder te kunnen ondersteunen in hun verwerkingsproces. Wanneer hun ergste pijn gestild is en ze ook weer kracht kunnen putten uit de mooie herinneringen, verhuizen de overledenen naar hun definitieve thuis. Benjamin leert ook van zijn nieuwe vrienden dat je kan merken wanneer de verhuis dichterbij komt. Naarmate je naasten verder in hun verwerkingsproces staan word je in het land van Straks steeds meer doorschijnend, om er uiteindelijk te verdwijnen. Benjamin raakt vooral bevriend met Fientje en Kurt. Fientje is eenentachtig en bij haar aankomst meteen al erg doorschijnend. Kurt is twaalf en overleed zes jaar geleden bij een verkeersongeval. Bij hem is er echter nog steeds geen spoortje doorzichtigheid te bekennen…

Een paar keer per week gaat Benjamin naar huis en gaandeweg merkt hij hoe zijn ouders en zijn zus, met veel steun van elkaar, erin slagen om zijn overlijden een plaats te geven en hem op een positieve manier aanwezig te houden. Fientje is ondertussen verhuisd, en met het gezin van Kurt gaat het van kwaad naar erger: de dood van hun zoon heeft zijn ouders totaal van elkaar vervreemd. Op Allerheiligen zakt de vader van Kurt op het kerkhof in elkaar. De ouders en zus van Benjamin zijn daar op dat moment ook en Esther, die een cursus EHBO volgt, brengt Kurts vader weer bij. Zo raken beide families aan de praat en komt ook voor Kurts familie het verwerkingsproces stilaan op gang. Op Benjamins elfde verjaardag, ongeveer een jaar na zijn dood, laten zijn ouders en Esther zijn vlieger in de tuin omhoog en ze laten het touw daadwerkelijk los. Ze zijn klaar om hem weer een klein beetje meer in de richting van zijn nieuwe thuis te laten gaan.

Dit is een ontroerend boek over wat een verwerkingsproces na een overlijden kan betekenen, bestemd voor oudere kinderen vanaf 12 jaar. Belangrijk is wel dat het kind voldoende maturiteit heeft om de symboliek van het land van Straks ten volle te kunnen begrijpen. Door het verhaal van Fientje, Benjamin en Kurt naast mekaar te zetten, wordt duidelijk dat verwerken zwaar werk is, dat tijd vraagt. Ook blijkt dat het om een uniek proces gaat dat voor elke persoon in een ander tempo verloopt en bepaalde gebeurtenissen kunnen dit proces vergemakkelijken of juist blokkeren. Mooi is dat verwerken in dit boek geenszins gelijkgesteld wordt aan vergeten en dit wordt ook een aantal keer expliciet verwoord. Verwerken, het symbolisch doorschijnend worden, betekent dat de pijn verzacht, waardoor er meer plaats vrij komt voor de kostbare herinneringen aan de mooie momenten samen. De weg die de familie van Benjamin samen aflegt laat zien hoe dit kan verlopen. Dit boek wil kinderen de hoopvolle boodschap meegeven, dat aan het einde van een lange en soms harde weg die dierbare herinneringen op hen wachten.

Gepubliceerd op in Kinderboeken, Lectuur

Matthijs en zijn opa

Auteur: Roberto Piumini

Nederlands – Hardcover

85 pagina’s | Querido Kinderboek | november 1993

Recensie gemaakt door Katrien.

De hele familie is verzameld rond het sterfbed van opa. Matthijs, de jongste kleinzoon van zeven jaar, observeert aandachtig het hele gebeuren. Opeens staat opa op en vraagt hem om samen een mooie wandeling te gaan maken, zoals ze dat zo vaak hebben gedaan. Het vreemde is dat Matthijs blijkbaar de enige is in de kamer die kan waarnemen dat opa zich kiplekker voelt! Stilletjes laten ze de verdrietige mensen en de verdrietige kamer achter zich en vertrekken voor een lange tocht.

Wat volgt, is een lange beschrijving van wat Mathijs en opa allemaal samen beleven op hun wandeling onder een stralende blauwe hemel. De dialogen zijn in het begin nogal filosofisch en voor kleuters moeilijk te begrijpen. Naar het einde krijgen de activiteiten een meer doorleefd karakter en komt zelfs hier en daar een ondeugend kantje van opa boven, iets wat ook jongere kinderen zeker zal aanspreken.
De rode draad in dit boek is dat opa, naarmate het verhaal vordert, steeds kleiner wordt. In het begin wil hij Matthijs hier geen uitleg over geven, wanneer die ernaar vraagt. Als ze terugkeren naar huis is opa op een bepaald ogenblik zelfs zo klein, dat Matthijs hem op zijn hoofd moet dragen. Annemie Heymans illustreert dit ontroerend mooi. Als ze letterlijk voor de deur staan, is opa enkel nog een korreltje in Matthijs’ hand, dat hij niet meer kan zien, maar nog heel goed kan horen. Met een list –door te zeggen dat hij naar peper ruikt- laat hij Matthijs het opa-korreltje naar binnen snuiven. En het fijne is dat Matthijs opa nog altijd kan horen, maar nu van binnenuit. Opa laat weten dat hij zich daar alvast opperbest voelt: “Het is heel prettig om in een kind te leven.”

Het vergankelijke van het lichaam wordt op een heel tedere manier begrijpbaar gemaakt voor jonge kinderen. Onderweg komen opa en Matthijs het oude pantser van een sprinkhaan tegen. Opa legt Matthijs uit dat dit het oude velletje van de sprinkhaan is en dat hij dat niet meer nodig heeft. Als insekten groeien barsten ze immers uit hun oude vel en dat nemen ze niet mee. Wanneer opa en Matthijs terugkomen in de kamer, blijkt opa net overleden te zijn. Matthijs zoekt nog even bevestiging van binnen: “opa, je bent hier, hé, en niet daar…” En opa ’s antwoord is voor Matthijs heel geruststellend: “Nee, dat daar is mijn oude velletje”

Uit dit prachtige boekje heb ik elke avond een stukje voorgelezen voor mijn 3 oudsten de week voordat mijn vader overleden is. Ik had het boekje een hele tijd ervoor zelf gelezen en ik vond toen dat dit een helpende boodschap kon zijn als opa’s sterven dichterbij kwam. Ze hebben er echt iets aan gehad. Het stukje over het oude velletje heeft hen op weg geholpen toen ze opa gingen groeten in het funerarium. En ze begrijpen beter hoe we opa een stukje bij ons kunnen houden binnen ons gezin. In papa’s avondwake heb ik het laatste stukje opnieuw voorgelezen.
Jammer dat het boekje, omdat het al ouder is, nog zo moeilijk is te vinden in de boekhandel…

Gepubliceerd op in Kinderboeken, Lectuur

Tot ziens! Over loslaten en afscheid nemen

Ed Franck, Klaus Verscheure

Recensie door Katrien

Ed Franck herwerkte deze kortfilm van Klaus Verscheure tot een lief teder boek voor kinderen vanaf 8 jaar. Anna ligt doodziek en doodmoe in bed. Ze is moe gevochten tegen haar ziekte en voelt zich onrustig bij het vooruitzicht van haar naderende einde. Het enige wat haar een beetje rust kan brengen is mama, die leest uit het prentenboek “Tim en Ischa”, zoals alleen haar mama dat kan.

Ischa is een nogal eigenwijs vogeltje dat er wel van houdt om Kater een beetje uit te dagen. Op een dag loopt het echter mis en slaagt  Kater erin om Ischa levensbedreigend te verwonden. Zijn vriendje Tim verzorgt Ischa zo goed als hij maar kan en hij legt Ischa in een zacht doosje bij het raam. Ondanks Tims goede zorgen, gaat zijn vriendje dood. Tim is erg verdrietig en tilt de vogel uit zijn bedje. Ineens krijgen zijn veren de mooiste kleuren en begint hij vrolijk te fluiten en rond te vliegen. Tim is erg blij en zet het raam open voor zijn kleine vriend. Ischa vliegt voor altijd weg…

Na dit verhaal zit Anna met een heleboel vragen die ze ook op een serene manier met haar mama kan uitklaren. Is Ischa nu gelukkiger? Mama is er van overtuigd van wel, omdat hij nu op een plek is waar hij echt kan doen waar hij van houdt. Maar dan komt er een moeilijkere vraag: Tim, is die nu ook gelukkiger?  Mama weet zeker van niet. Tim zou zijn vriendje veel liever bij zich hebben gehad, maar ja, hij kon niet anders dan wegvliegen, want hij was te ziek en te moe. Mama reikt Anna daar trouwens een heel geruststellende gedachte aan. Ischa zal nooit echt weg zijn zolang Tim aan hem denkt: hij blijft alles zien achter de ogen van Tim, vanuit een heel speciaal plekje. Dan stelt Anna die éne grote vraag: “Mama, is er achter jouw ogen ook zo’n speciaal plekje voor mij?” Wanneer mama dit heel duidelijk bevestigt, begint Anna aan haar losmakingsproces. Ze vraagt toestemming aan mama om te mogen vertrekken. Mama laat haar gaan, met de belofte haar vast te houden en pas los te laten als ze op die plek is aangekomen.

Dit boek gaat inderdaad over loslaten en afscheid nemen, maar ook over “op een andere manier leren vasthouden”, zoals Manu Keirse  dit zo mooi verwoordt. De kerngedachte, er is een manier om over de grenzen van de dood heen aanwezig te blijven bij iedereen die je graag ziet, biedt een belangrijk handvat voor kinderen om een overlijden te verteren.

De illustraties zijn een beetje druk en chaotisch en passen niet echt bij de intieme eenvoud van het verhaal. De sepia foto’s uit de film zijn prachtig en waren hier ruimschoots voldoende geweest.

De kortfilm is een fragiel pareltje: Karlijn Sileghem vertolkt de rol van Anna’s mama op zo’n manier dat de emoties voor de kijker echt voelbaar worden. Doordat de film in een sobere kamer gedraaid is, met alleen Anna en mama, krijgt deze emotionele dialoog tussen moeder en dochter de volle aandacht en krijgt elk woord, maar ook elke stilte tussen hen de kans om in zijn volle betekenis door te dringen.

“Tot Ziens” vind je in de winkel als een sober doosje, met hierin het boekje, de DVD, en enkele postkaarten met taferelen uit het boek en de film. De postkaarten komen nogal bevreemdend over, maar boek en DVD zijn een ontroerend uitgewerkt aanknopingspunt om een mogelijke verbondenheid over de dood heen bespreekbaar te maken.

Gepubliceerd op in Kinderboeken, Lectuur

Het boek van de troost – Met kinderen denken over Afscheid en Verlies, Leven en Geluk

Auteur: Kolette Janssen en Rebekka Jonkers

119 pagina’s | Davidsfonds/Infodok Kinderboek | 2007

Om diverse redenen kunnen volwassenen en kinderen gelukkig of droevig zijn. Iedereen gaat verschillend om met de emoties: sommigen gaan hard lachen terwijl anderen wenen en stil zijn. Dat kan omdat iedere mens anders is en uniek. Soms lijken de dingen die gebeuren ook ingewikkeld. Wat gebeurt er allemaal? Hoe kun je het beste afscheid nemen? Bestaat er een hemel? Waarom gaan papa’s en mama’s uit elkaar? In dit boek worden antwoorden geformuleerd op vele vragen.  Men kan eruit leren dat het geluk in kleine dingen zit. Voor kinderen vanaf 10 jaar.

Gepubliceerd op in Kinderboeken, Lectuur

1000 woorden voor je verdere leven – Een bloemlezing en inspiratie voor jonge mensen

Tom Zwaenepoel

Uitgeverij Lannoo – 2008 – 200 blz.

Jongeren zijn steeds in beweging en op zoek naar waarden die hen kunnen helpen om een zinvol leven uit te bouwen. In dit boek heeft auteur woorden en mijmeringen samengebracht van beroemde en onbekende mensen. Alle bloemlezingen gaan over dingen die voor jonge mensen belangrijk kunnen zijn: vriendschap, het eigen-ik, dromen, liefde, geluk tijd en geloof. De citaten zijn zo gerangschikt dat ze één groot verhaal vormen. Het is zeker een boek dat bij jongeren aanslaat en inspiratie geeft om een mooi en boeiende wereld op te bouwen.

Gepubliceerd op in Jongeren, Lectuur

Benjamin

Auteur: Elfi Nijssen en Eline van Lindenhuizen

26 pagina’s | Clavis | 2010

Benjamin zijn nieuwe babybroertje blijkt ziek te zijn en niemand kan hem genezen. Het gezin van Benjamin blijkt gebroken achter. Gelukkig is er nog opa en oma en een toffe tante en een attente juf die Benjamin opvangen om zijn verdriet te verwerken. En dan gebeurt er een wonder!

Gepubliceerd op in Kinderboeken, Lectuur

Ik krijg tranen in mijn ogen als ik aan je denk – Als vader of moeder is doodgegaan

Auteur: Inneke van Essen

Nederlands – Hardcover

95 pagina’s | Sjaloom/Bakermat Kinderboek | vierde druk 2007

Dit boekje is bedoeld voor alle kinderen die af en toe eens nadenken over het leven en de dood. Natuurlijk ook voor kinderen van wie iemand waar ze veel van houden, is doodgegaan. Het is een boekje over verdriet en geluk, over mooie en verdrietige herinneringen en ook over troost.

Bij het lezen zal men ervaren dat men niet de enige is met verdriet en dat kan troost geven.

Voor kinderen van de lagere schoolleeftijd.

Gepubliceerd op in Kinderboeken